یافته های جدید، این ادعا را که افرادی که در کشورهای چندزبانه زندگی میکنند، پیری مغزی سالمتری را نشان میدهند، رد میکند.
به گزارش خبرآنلاین از مهر، این مطالعه که سال گذشته منتشر شد، نشان داد که دانستن بیش از یک زبان، احتمال پیری مغز را ۵۴ درصد کاهش میدهد.
اما «آرتورو هرناندز»، استاد روانشناسی د..
یافته های جدید، این ادعا را که افرادی که در کشورهای چندزبانه زندگی میکنند، پیری مغزی سالمتری را نشان میدهند، رد میکند.
به گزارش خبرآنلاین از مهر، این مطالعه که سال گذشته منتشر شد، نشان داد که دانستن بیش از یک زبان، احتمال پیری مغز را ۵۴ درصد کاهش میدهد.
اما «آرتورو هرناندز»، استاد روانشناسی دانشگاه هوستون، استدلال میکند که این مطالعه ناقص بوده و ثروت یک ملت- نه چندزبانه بودن آن- احتمالاً سلامت مغز را افزایش میدهد.
هرناندز، مدیر آزمایشگاه مبانی عصبی دوزبانگی، گفت: «کشورهایی که بیشترین تعداد چندزبانه بودن را در اروپا دارند، اتفاقاً ثروتمندترین کشورها نیز هستند، بهترین مراقبتهای بهداشتی و طولانیترین امید به زندگی را دارند.»
هرناندز استدلال میکند که وقتی این تفاوتها در نظر گرفته شوند، تأثیر ظاهری زبان تا حد زیادی از بین میرود.
در مطالعه اولیه، محققان سوابق ۲۷ کشور اروپایی را بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که چندزبانگی از مغز در برابر پیری زودرس محافظت میکند، در حالی که داشتن تنها یک زبان خطر پیری مغز را افزایش میدهد.
اما کشورهایی که چندزبانگی بالایی دارند، بالاترین نرخ امید به زندگی در جهان را دارند، مانند ۸۲.۵ سال برای لوکزامبورگ و هلند.
از سوی دیگر، کشورهایی که چندزبانگی پایینی دارند مانند بلغارستان (۷۵.۸ سال) و رومانی (۷۶.۳ سال) شش یا هفت سال از نظر امید به زندگی عقبتر هستند.
هرناندز گفت: «بعید است که شکاف شش ساله در امید به زندگی با زبان توضیح داده شود. مراقبتهای بهداشتی در سطح جهانی، تغذیه برتر در دوران کودکی، ایمنی شغلی بالاتر و استرس مزمن کمتر، توضیح مختصرتری ارائه میدهند.»
هرناندز به عنوان نمونه دیگری به ژاپن اشاره کرد. کشوری که عمدتاً تکزبانه است، اما امید به زندگی ۸۴.۵ سال دارد.
او گفت: «نابرابری پایین، رژیم غذایی سالم و یک سیستم مراقبتهای بهداشتی جهانی قوی، این مزیت را بسیار بهتر از زبان توجیه میکنند.»
۲۳۳۲۳۳
